Ik verberg niets voor je, maar toch zul je me nooit helemaal kennen. Ik keur niets goed, je weet maar nooit. Ik keur niets af,  je weet maar nooit. Ik geef geen advies, je weet maar nooit. Ik raad je niets af,  je weet maar nooit. Ik doe niet zomaar met je mee, je weet maar nooit. Ik werk je ook niet tegen, je weet maar nooit. Ik vertrek niet zomaar, je weet maar nooit. Ik blijf ook niet altijd thuis, je weet maar nooit. Ik juich niet zomaar met anderen mee, je weet maar nooit. Ik veroordeel niemand,  je weet maar nooit. Ik neem niet zomaar iets aan, je weet maar nooit. Ik wijs ook niets zomaar af,  je weet maar nooit. Soms denk ik dat ik het weet, je weet maar nooit. Maar meestal weet ik het niet, want uiteindelijk weet je nooit alles. Ik verberg niets voor je, maar toch zul je me nooit helemaal kennen.

Ik ben niet iemand die zich niet zomaar laat vastleggen op een mening, een oordeel of een keuze. Ik wil niet te snel zeggen dat iets goed of fout is. Ik wil ruimte laten voor twijfel, verandering en het onbekende. Want wat vandaag waar lijkt, kan morgen anders blijken te zijn. Wat voor de een goed is, hoeft dat voor de ander niet te zijn. Misschien is dat wel de kern van niet-weten,  erkennen dat je niet alles hoeft te begrijpen, niet overal een mening over hoeft te hebben en niet altijd hoeft te weten wat de juiste keuze is. Je kunt open zijn zonder alles prijs te geven. Je kunt aanwezig zijn zonder partij te kiezen. En je kunt leven zonder overal een antwoord op te hebben.