Ik bevestig alleen wat ik op dit moment kan bevestigen. En ik ontken alleen wat ik op dit moment kan ontkennen. Maar wat ik nu niet kan bevestigen, hoef ik ook niet te ontkennen. Daarom bevestig ik niets en ontken ik niets. Zelfs deze uitspraak niet. Mocht ik toch iets bevestigen of ontkennen, dan geldt dat alleen voor dit ene moment. Want ieder moment is anders. Wat nu waar lijkt, hoeft dat straks niet meer te zijn. Niets geeft zekerheid over wat er daarna komt. Ik ben niet alleen het een of het ander. Ik ben alles en tegelijk niets. Ik hoor bij de hemel én bij de aarde. Ik kies niet voor de ander boven mezelf, maar ook niet voor mezelf boven de ander. Ik ben niet alleen ja of nee, goed of kwaad. Ik laat me niet vastleggen door woorden of gedachten. Die kunnen nooit helemaal uitdrukken wie ik ben. Toch ben ik meer aanwezig in het moment dan ooit tevoren. Ik hoef niet alles te weten, maar ben ook niet onwetend. Ik ben niet volledig vrij, maar ook niet onvrij. Ik ben een raadsel dat geen antwoord nodig heeft. Wanneer ik ophoud mezelf te begrijpen en vast te leggen, lost het raadsel vanzelf op.